Po pikniku „Orlando 2003”

28 września doczekaliśmy się wspaniałego spotkania piknikowego
Uczestniczyliśmy licznie i radośnie, czekało wiele atrakcji i przygód
Jak w czasie  złotych lat polskiej piłki nożnej trenera Górskiego
Drużyny w barwach narodowych  grały bez pogodowych wygód. 

Zafundowane przez Jacka bramki stały się trafnym celem zawodników,
którzy wraz z Ojcem Benedyktem z piłką walecznie się zmagali.
Po mszy św., na poczatek pikniku, czekała kuchnia dla uczestników,
mimo gorączkowych niedogodności, chórzyści dzielnie dania serwowali. 

Kulinarne smakołyki to oprawa pikniku – różnorodność potrawy
zapachy bigosu i kiełbasy kusiły najwybredniejszych rodaków
serwowane z beczki piwo dodawało animuszu i werwy do zabawy,
co niektórzy z energią i polotem prezentowali tańce w rytmie Kozaków.

Dzieci przez Misię przystrojone na policzkach kolorowym tatuażem
Wygladały pięknie niczym odbicie tęczy na niebie i polskich akcentów
Jak młodzi artyści z inicjatywy Eli tworzyły ramki z różnym pejzażem
Dodając piknikowi wiele uśmiechu, polotu i biesiadnych pigmentów. 

Daliśmy pokaz polskiego dynamizmu, humoru  i rewolucyjnego ducha,
A czyja to zasługa? Zacząć należy od inicjatywy i  zaanagażowania Henia
Szefa wytwornej kuchni, 5-cio gwiazdkowej klasy, że „nie siada mucha”.
I broszura spod pióra Sebastiana to inspiracja do piknikowego zaproszenia. 

Darek i Henio patronował piknikowi sprawnie go organizujac i pilotujac,
Jim, Marzena z teściami  również w kuchni dzielili się kulinarnym darem.
Dzięki Gosi razem śpiewaliśmy nostalgiczne piosenki wesoło  muzykując
A „disc jokej” przez cały czas rozweselał polskim, disco-polo repertuarem. 

Cóż, szczególnie należy wspomnieć i podziękować każdemu z Nas,
Za atmosferę polskiej tradycyjnej biesiady i pieśni rozchodzącej się szeroko.
Wspólnie podtrzymujemy tradycję, by ojczysta nauka nie poszła w las
By dumnie nosić koszulki biało-czerwone i sięgać ambicjami jak orzeł wysoko.

Wiersz:  Danuta Ruminski